Ο Νόμος 2190/94 (γνωστός και ως Νόμος Πεπονή) αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες προσπάθειες περιορισμού του πελατειακού κράτους. Οι ατέλειές του και οι δεσμευτικοί, ανορθολογικοί περιορισμοί προσλήψεων, σε Δημόσιο και Δήμους, «επέτρεψαν» την δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων, πολλαπλών μορφών, διαρκούς εκλογικής ομηρείας.
Η πολυετής εξοικείωση, εν πολλοίς αναγκαστική λόγω του ανορθολογικού περιορισμού των προσλήψεων, των Δήμων με τις by pass διαδικασίες προσλήψεων (μισθώσεις έργου, δίμηνες κ.λπ.), κυρίως μέσω των Δημοτικών Επιχειρήσεων, τους κατέστησε θέλοντας και μη «συνένοχους κοινωνούς» της εκτεταμένης νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης της εργασίας από τα μέσα του '90.Την μονιμοποίησή τους και το υψηλό κόστος της προσπάθησαν να αποτρέψουν, υπό τη σκέπη της νεοφιλελεύθερης μυθολογίας περί 1,5 εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων, με τους συνταγματικούς περιορισμούς του 2002. Το νομοθετικό αλαλούμ, η ευνοϊκή Ευρ. Οδηγία 779/97 για τους απασχολούμενους πέραν των 18 μηνών και οι «δεσμεύσεις αποκατάστασης» του νεώτερου Καραμανλή, έφεραν το εκτρωματικό Π.Δ. 164/2004 (Παυλόπουλου), που έδωσε τροφή σε δικαστήρια και πλουτισμό σε εργατολόγους.